ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΛΙΑΣ



Η ελιά είναι ένα ευλογημένο δέντρο, που ευδοκιμεί στο χώρο της Μεσογείου για παραπάνω από 7.000 χρόνια. Παράγει καρπό κάτω από αντίξοες συνθήκες, ενώ διαθέτει μακροζωία και προσφέρει μεγάλη σοδειά. Είναι ένα δέντρο που συνυπήρξε με την ιστορία των μεσογειακών λαών, όπως μαρτυρούν τα αγγεία και οι μύθοι που έχουν διασωθεί. Πιθανότατα πρωτοεμφανίστηκε στη Συρία και συνέχισε έπειτα το ταξίδι της στην Ελλάδα, στις υπόλοιπες χώρες της Μεσογείου, στην Αμερική και στην Αυστραλία.  
Η ελιά φώτισε, έθρεψε, θεράπευσε, στεφάνωσε, καλλώπισε και ταυτίστηκε με υψηλά ιδανικά. Είναι σύμβολο γνώσης, σοφίας, αφθονίας, ειρήνης, υγείας, δύναμης και ομορφιάς. Λατρεύτηκε επί χιλιάδες χρόνια. Από τον καρπό της ελιάς παράγεται το ελαιόλαδο. Τα φύλλα της αποτελούν τροφή για τα ζώα. Το ξύλο της χρησιμεύει ως καύσιμη ύλη, αλλά και ως πρώτη ύλη σε διάφορες τέχνες, όπως η γλυπτική. Αξίζει κανείς να εμβαθύνει και να γνωρίσει την ανεκτίμητη συμβολή της στη διατροφή μας, στην υγεία μας, αλλά και στον πολιτισμό. Το χρυσελεφάντινο άγαλμα του Δία, στην Ολυμπία, ήταν στεφανωμένο με κλάδο ελιάς. Ο Ηρακλής, αφού ολοκλήρωσε τους δώδεκα άθλους, έφερε πίσω από τη χώρα των Υπερβορείων βλαστάρια ελιάς και τα φύτεψε στην Ολυμπία. Στο ναό της θεάς Ήρας, στην Αρχαία Ολυμπία, υπήρχε η Καλλιστέφανος Ελιά, από την οποία έφτιαχναν τον κότινο, το στεφάνι του ολυμπιονίκη.
image-138419-kotinos.jpg?1423035406176
image-138419-kotinos.jpg?1423035406176
Όλοι οι λαοί της Μεσογείου διακοσμούσαν διάφορα καθημερινά αντικείμενα που χρησιμοποιούσαν με σχέδια ελιάς και καρπούς από ελαιόδεντρα, θέλοντας έτσι να δείξουν την εκτίμησή τους απέναντι στο ιερό αυτό δέντρο. Η απόδοση φόρου τιμής, όμως, συνεχίστηκε και στα πολύ μεταγενέστερα χρόνια. Ο Κ. Παλαμάς ύμνησε την ελιά. Ο Βαν Γκογκ την απαθανάτισε σε πίνακές του.

Ο λαός τραγούδησε για αυτή στα δημοτικά άσματα. Οι αρχαίοι Ρωμαίοι τη μετέτρεψαν σε κόσμημα και τη  μεταφύτεψαν σε κάθε άκρη της αυτοκρατορίας τους. Ο μινωικός πολιτισμός κόσμησε τις τοιχογραφίες στο παλάτι της Κνωσού με ελιές. Στις Μυκήνες, στον τάφο του Βαφειού, τα χρυσά ποτήρια που βρέθηκαν κοσμούνταν επίσης με δέντρα ελιάς.
image-138450-divider-history.png?1423046971720
Αργότερα, στην ελληνική παράδοση, η γέννηση ενός παιδιού συνοδευόταν από τη φύτευση ενός δέντρου ελιάς. Όταν το παιδί έμπαινε στην ηλικία των έξι, η ελιά άρχιζε να δίνει τους πρώτους της καρπούς. Στην Πορτογαλία, χρησιμοποιούσαν κλαδιά ελιάς, για να διώξουν τα κακά δαιμόνια. Σε άλλα μέρη του κόσμου, ράντιζαν τη γη με ελαιόλαδο, ώστε αυτή να τους χαρίσει με τη σειρά της καλή σοδειά. Στο Χριστιανισμό, τα καντήλια καίνε με τη βοήθεια του λαδιού από ελιά. Αντίστοιχα, στα μυστήρια της βάπτισης και του ευχελαίου, ο παππάς χρησιμοποιεί και πάλι το λάδι. Συμπεραίνουμε, λοιπόν, από όλα τα παραπάνω ότι η ελιά ταξιδεύει ανά τους αιώνες, αποτελώντας αναπόσπαστο κομμάτι της ιστορίας του ανθρώπου.